چهار هزار هفته (مدیریت زمان برای میراها)

معرفی کتاب

هیچ یک از ما نمی داند قرار است چندسال عمر کند و چند روز دیگر به پایان زندگی دوست داشتنی مان باقی ست ! اما اگر بخواهیم میانگین عمر انسان های امروزی را درنظر بگیریم ، احتمالاً بتوانیم 70-80 سال عمر کنیم . یعنی تقریباً چهارهزارهفته وقت داریم تا به تمام آن چیزهایی که دوست داریم ،اهداف و رویاهایمان برسیم . خواندن کتاب چهار هزار هفته ، نوشتۀ الیور برکمن ،به شما کمک می کند تا از ارزشمندترین دارایی خود ،یعنی زمانتان به درستی استفاده کنید . نویسنده با لحنی دوستانه و گاه شوخی های خنده دارش ،به ما توصیه می کند به جای بلندپروازی های بی مورد و هدر دادن وقت و انرژی خود برای رسیدن به چیزهایی که عملاً غیرممکن هستند ،با تغییر اصولی سبک زندگی خود ، واقعیت را بپذیریم و با یک برنامه ریزی منطقی به سمت اهداف کوچک و بزرگ خود قدم برداریم . او مسیری لذت بخش ،هدفمند و دور از اضطراب و نگرانی را به ما پیشنهاد می دهد ؛ روش جدیدی برای مدیریت زمان (که در هیچ کتاب دیگری ،مشابه آن را ندیده اید ) . الیور برکمن به ما کمک می کند تا از این مسیر لذت ببریم ، با چیزهای شگفت انگیز دنیای اطرافمان روبرو شویم و بتوانیم از چهار هزار هفته ای که در اختیار داریم ، به بهترین شکل استفاده کنیم . این کتاب به جای توصیه های کلیشه ای که همۀ ما تاکنون دربسیاری از کتاب های موفقیت و توسعۀ فردی خوانده ایم ، راهکارهایی جدید و عملی ارائه می دهد . روش هایی که به ما کمک می کند به جای کلنجار رفتن با خود و غرق شدن در انبوهی از دغدغه های کوچک و بزرگ ، خود را پیدا کنیم و با آرامش به سمت خواسته هایمان قدم برداریم . خواندن کتاب چهارهزارهفته را به کسانی پیشنهاد می کنیم که : درگیر وسواس برنامه ریزی و مدیریت زمان و همیشه نگران گذر زمان و کمبود وقت هستند . اگر مدام در تلاش هستید هرروز کارهای بیشتروبیشتری انجام دهید و احساس می کنید،زمان از دستتان در رفته ،این کتاب می تواند به ذهن آشفتۀ شما نظم ببخشد و شمارا در مدیریت اصولی وقت و انرژی یاری کند . نظر منتقدان درمورد کتاب چهارهزار هفته : سرشار از توصیه های خردمندانه و عقلانی . (گاردین) راهنمایی سرگرم کننده ، طنز ،کاربردی و درنهایت ژرف درمورد زمان و مدیریت زمان . (آمازون) احساس برانگیز و دلنشین ؛ اثری که کاملاً شایستگی زمان بسیار محدود شما را دارد . (وال استریت ژورنال) تکه هایی از متن چهارهزار هفته : «حالا وقتش رسیده ماجرا را بشکافیم و به قلب داستان وارد شویم که بیان‌کردنش دشوار است؛ بیان این احساس که، با وجود این فعالیت‌ها، حتی افراد نسبتاً مرفه هم به‌ندرت کارهای درست انجام می‌دهند. همه احساس می‌کنیم که راه‌های مهم و رضایت‌بخشی برای گذراندن زمان وجود دارد. حتی اگر دقیق هم ندانیم چه راه‌هایی، وقت خود را روشمندانه صرف انجام‌دادن کارهایی به‌جز آن‌ها می‌کنیم. میل به زندگی پُرمعناتر خود را به اَشکال گوناگون نشان می‌دهد. مثلاً، در شوق وقف‌کردن خود در امری مهم، در داشتن این احساس که در این نقطهٔ خاص در تاریخ با تمام بحران‌ها و بلایا مسئولیت شما بیشتر از پول درآوردن و خرج‌کردن است. اما همین میل باعث بروز احساس‌های آزاردهنده‌ای نیز می‌شود، از قبیل احساس اجبار برای داشتن شغل تا بتوانیم برای انجام‌دادن کار محبوبمان یک ذره وقت بخریم، برای وقت‌گذراندن با فرزندان در این کرهٔ خاکی یا گشت‌وگذار در طبیعت زمان کافی داشته باشیم یا دست‌کم در مسیر رفت‌وآمد بین خانه و محل کار عمر خود را هدر ندهیم. چارلز آیزنشتاین، حامی محیط‌زیست و نویسندهٔ کتاب‌های خودشناسی، به یاد دارد که اولین بار احساس «اشتباه‌بودن» طریقهٔ استفاده‌مان از زمان را در زمان کودکی و بزرگ‌شدن در رفاه مالی در دههٔ ۱۹۷۰ امریکا احساس کرد: می‌دانستم زندگی باید لذت‌بخش‌تر، واقعی‌تر و پُرمعناتر و جهان باید زیباتر از این حرف‌ها باشد. ما نباید از دوشنبه‌ها متنفر و به امید آخرهفته‌ها و تعطیلات زنده باشیم. نباید مجبور باشیم برای دست‌شویی رفتن دست بلند کنیم و اجازه بگیریم. نباید در روزهای زیبا و دل‌انگیز در خانه‌هایمان حبس باشیم.»