فتح نامه ی کابل:اسرار پنهان جنگ بی پایان

معرفی کتاب

فتح نامه کابل به قلم زنی نوشته شده که به مدت 12 سال،اخبار مربوط به جنگ افغانستان و آمریکا را شخصاً پوشش داده است. کارلوتا گال ، که در این مدت در وبگاه نیویورک تایمز مشغول به فعالیت بود ، معتقد است اگر پاکستان و حمایت هایش نبود ، داعش و طالبانی هم وجود نداشت . اگر پاکستان نبود ، هیچ دولتی از رهبر القاعده ، بن لادن حمایت نمی کرد . گزارشات محرمانۀ کارلوتا گال ، پرده از حقایقی تکان دهنده برمی دارد که تاکنون در هیچ رسانه ای بطور مفصل به آن نپرداخته اند . از مبارزات بی رحمانه و باورنکردنی طالبان و ژنرال های آمریکایی گرفته تا مردم بی گناه و غیرنظامیانی که به ناچار درگیر این نبرد بی پایان شده اند . او مارا با خود به اعماق این جنگ بی رحمانه می برد و با مردم بی گناه افغانستان که هرروز عزیزانشان را در میان خاک و خون از دست می دادند همراه می کند . خواندن کتاب فتح نامه کابل را به کسانی پیشنهاد می کنیم که : به کتاب های سیاسی-تاریخی و مسائل مربوط به جنگ آمریکا و افغانستان علاقمند هستند . نظر منتقدان درمورد کتاب فتح نامه کابل : گزارشی قوی و خوش ساخت از یک ناظر آگاه . (The Economist) نویسنده گزارش قانع کننده ای از حمله به قلمروی بن لادن ارائه می دهد که عواقب آن هنوز احساس می شود . (Kirkis Review) تکه هایی از فتح نامه کابل : طی مدتی طولانی و دست‏کم از دهه‌‏ی 1980 شهر کویته پایگاه اصلی مجاهدین به شمار می‌‏رفت، اما از سال 2001 به تبعیدگاه طالبان تبدیل شده بود. کویته شهری بی سر و صدا با خیابان‏‌های منظم بود. فاقد آسمان‌خراش. شهری که پیشتر پایگاه سربازان امپراتوری بریتانیا بود که از گذرگاه بولان -شاهراه گذر از هند به افغانستان- حفاظت می‏‌کردند بعد از 11 سپتامبر به پایگاهی برای جنگجویان تبعیدی مورد حمایت پاکستان تغییر یافته بود. کویته مرز ایالت بلوچستان است. خانه‏‌ی جمعیت عظیمی از قبیله‌‏های اصیل پشتون. در طول دهه‏‌ها این شهر و حاشیه‏‌های‏اش در خدمت مهاجران افغان بود که از جنگ و فقر می‌‏گریختند. کویته همچنین از سال 1979 که ارتش شوروی به افغانستان حمله کرد، صدها نفر از هزاران مهاجر را میزبانی کرده بود. پس از گذشت سی سال بسیاری از این مهاجران افغان در پاکستان اقامت گزیده و با سنت‌‏های این کشور آمیخته بودند و به نظر نمی‌‏رسید که قصد بازگشت به افغانستان داشته باشند. حتا در گرمای سوزان تابستان پاکستان، هوای کویته به طرز محسوسی خنک است. باغ‏‌های پر بار و سرشار از شکوفه‌‏های سیب و گلابی و زردآلو در میان دره‌‏های سرسبز واقع شده و در احاطه‏‌ی کوه‌‏های قهوه‏‌ای رنگ قرار گرفته‌‏اند. خیلی از طالبان جوانی‏‌شان را در اردوگاه‏‌ها و اطراف کویته گذرانده‌‏اند و این منطقه را مثل کف دست می‏‌شناسند. طی همین مدت بسیاری از این افراد در پاکستان صاحبِ خانه و قوم و خویش و کار و کاسبی شده‌اند. جمع کثیری از افغان‌‏های مهاجر در مدارس دینی پرورش یافته‌‏اند. غالب این جماعت برگه‌‏های شناسایی مهاجران یا اوراق قلابی هویت پاکستانی در جیب دارند که به آن‌ها اجازه می‌‏دهد در پاکستان آمد و شد داشته باشند. آنان به سادگی در میان پاکستانی‌‏ها ادغام شده‌‏اند.