دختری که نیلوفر می دوخت

معرفی کتاب

لیندا سو پارک ، در کتاب دختری که نیلوفر می دوخت ، زندگی دختری چینی-آمریکایی به نام "هانا" را روایت می کند . او سه سالی می شود که همراه با پدرش در دلیجان کوچکشان سفر می کنند و حالا به شهر مقصدشان ، یعنی "لافوقژه" در "داکوتا" رسیده اند . هانا و پدرش قرار است یک زندگی جدید را آغاز کنند . آنها زمانی تصمیم به نقل مکان گرفتند که مادر هانا ، جانش را از دست داد ؛ او از مادرش درس های زیادی یاد گرفته بود و همیشه سعی داشت مثل او زنی مهربان و صبور باشد ؛ هانا استعداد خوبی در خیاطی داشت و الگو کشیدن و چند مدل کوک زدن را هم از مادرش یاد گرفته بود . او هرموقع می خواست از هیاهوی دنیای اطرافش راحت شود ، خودش را با طراحی لباس های مختلف سرگرم می کرد ؛ ولی وقتی در راهِ سفر بودند، در آن دلیجان کوچک ، با آن همه تکان های آزاردهنده اش نتوانسته بود درست و حسابی به طراحی هایش بپردازد . ولی حالا که به مقصدشان رسیده بودند ، می توانست دوباره طراحی هایش را شروع کند. پدرش تصمیم داشت در آن شهر یک مغازه راه بیاندازد و هانا هم برایش لباس طراحی کند و بدوزد . البته او می خواست قبل از شروع به کار در مغازۀ پدرش ، به مدرسه هم برود . اما علمی کردن همۀ این تصمیمات برای هانا و پدرش ، درست در زمانی که تبعیض نژادی توسط سرخپوست های آمریکایی علیه سفیدپوست های مهاجر به اوج خود رسیده بود ،مثل یک نبرد ناعادلانه بود . هانا از مادرش یاد گرفته بود در مقابل سختی های روزگار ، همیشه با صبر و مهربانی رفتار کند و این بزرگ ترین درسی ست که نویسندۀ کتاب دختری که نیلوفر می دوخت ، قصد دارد به مخاطبینش یاد دهد . خواندن کتاب دختری که نیلوفر می دوخت را به کسانی پیشنهاد می کنیم که : در گروه سنی نوجوان هستند و به داستان های الهام بخش که درس زندگی و انسانیت می دهند علاقمند هستند . افتخارات کتاب دختری که نیلوفر می دوخت : نامزد جایزۀ آسیایی-اقیانوسیۀ آمریکا برای ادبیات کودک سال 2021 نامزد جایزۀ گنبد طلایی ورمونت در سال 2022 نظر منتقدان در مورد کتاب دختری که نیلوفر می دوخت : کتابی قدرتمند ، تأثیرگذار و چندلایه درمورد دختری که مصمم است رویاهایش را به واقعیت تبدیل کند . (Amazon) رمانی مسحورکننده . ( New York) داستانی بسیار جذاب و دلنشین که دوره ای پرحادثه و پرتلاطم را از تاریخ آمریکا برایتان روایت می کند . (Publishers Weekly) تکه هایی از متن دختری که نیلوفر می دوخت : تقریباً از نصف مستطیل‌های یک طرف کاغذ استفاده کرده بود و توی هر کدام، با مداد طرح کوچکی از یک لباس کشیده بود. لباس‌های خانه، لباس‌های مخصوص قرار ملاقات، مخصوص کلیسا و حتی لباس‌های شب. عکس لباس‌های شب را در مجلهٔ گادیز لیدیز بوک۴ دیده بود. بااینکه هیچ‌وقت نمی‌توانست یکی از آن لباس‌های زیبا را بپوشد یا حتی ببیند، ولی از طراحیِ آن‌ها لذت می‌برد. الان هم داشت نسخهٔ تابستان گذشتهٔ مجلهٔ گادیز را ورق می‌زد؛ جدیدترین نسخه‌ای که توانسته بود بخرد. در هر صفحه یکی پس از دیگری، طرح‌های همه‌جور لباسی دیده می‌شد. بعضی از آن‌ها لباس‌های آماده و دوخته‌شده و بعضی‌های دیگر، آموزش‌ها و الگوهایی کاغذی بودند که می‌شد از طریق پست سفارششان داد. توجهش به تصویر دوتا لباس جلب شد. مدادش را برداشت و شروع به طراحی کرد، بالاتنهٔ یکی را با دامن آن‌یکی ترکیب و به دور سرآستین‌ها و حاشیهٔ بالاتنه تور اضافه کرد. بعد به‌دقت به طراحی‌اش نگاه کرد. چیزی این وسط درست نبود. دامن به نسبت قد بالاتنه، خیلی پُر بود. آن را پاک کرد و دوباره کشید، این بار باریک‌تر. آره. حالا بهتر شد. در سه سال گذشته، تمام کارهای خیاطی خانواده را خودش انجام می‌داد. تنها چیزهایی که بابا از مغازه‌ها می‌خرید کت و ژاکت‌هایش بود، اما شلوار، سرهمی، پیراهن، زیرشلواری و پیراهن خوابش را هانا می‌دوخت، البته به‌علاوهٔ لباس و زیرپوش‌های خودش. از الگوهای کاغذی مامان کمک می‌گرفت و اندازه‌ها را با سایز آدم‌ها مطابقت می‌داد. می‌توانست کوک زیگزاگی بزند، حاشیه‌دوزی کند و جادکمه‌ها را بدوزد؛ وقتی که حاشیهٔ لباسی را می‌دوخت یا دوردوزی می‌کرد، کوک‌هایش اصلاً پیدا نبودند. با این‌همه تجربه مطمئن بود که می‌تواند لباسی را که خودش طراحی کرده، بدوزد و قصد هم داشت که خیلی زود این کار را بکند.