دختران زیرزمینی کابل

معرفی کتاب

فرض کنید در کشوری زندگی می کنید که برای داشتن یک زندگی راحت تر و امرار معاش ، مجبور هستید جسنیت خود را پنهان کنید و برای خود هویتی جدید خلق کنید ! این وضعیتی ست که زنان و دختران افغان ، دهه هاست با آن دست و پنجه نرم می کنند و جنی نوردبرگ ،به عنوان خبرنگاری برجسته ، در کتاب دختران زیرزمینی کابل، به روایت زندگی پرچالش دخترانِ پسرنمایِ افغانستان پرداخته است . درواقع در افغانستان ، کشوری که سیستم حکومتی اش کاملاً مردانه است، دختران مجبورند برای داشتن کوچک ترین حقوق خود و حتی قدم زدن در خیابان های شهر با لباس های مردانه ظاهر شوند ! چراکه حاکمان سرزمینشان به آنها اجازۀ هیچ گونه آزادی و حق و حقوقی نمی دهند و به زنان تنها به عنوان وسیله ای برای ازدواج و زایمان نگاه می کنند ! در این سرزمین جنسیت زده ، به دنیا آمدن فرزند پسر مایۀ جشن و سرور و به دنیا آمدن یک دختر ، نشانۀ بدبختی و مایۀ ننگ محسوب می شود ! کتاب دختران زیرزمینی کابل ، در چهار فصل نوشته شده و روایتی واقعی از زندگی عجیب و تکان دهندۀ چند زن افغان است : یک نمایندۀ پارلمان که مجبور است دختر چهارمش را "مهران" بنامد و او را مثل پسرها بزرگ کند ، یک دختر نوجوان به نام "زهرا" که با چالش های دوران بلوغ دست و پنجه نرم می کند ، زنی به نام "شکریه" که 20 سال است شبیه مردها زندگی کرده و اکنون مادر سه فرزند است و یک پلیس مخفی زن به نام "نادر" که همواره در تلاش است هویت زنانه اش ، پنهان باقی بماند . این کتاب ،داستانی واقعی و دردناک است که شاید در کمتر کتاب و رسانه ای به آن پرداخته شده باشد ... خواندن کتاب دختران زیرزمینی کابل را به کسانی پیشنهاد می کنیم که : به مسائل حقوق بشری و وضعیت حاکم بر جامعۀ مردسالار افغانستان اهمیت می دهند . افتخارات کتاب دختران زیرزمینی کابل : برندۀ جایزۀ آنتونی لوکاس در سال 2015 بهترین کتاب Publishers Weekly  در سال 2014 بهترین کتاب ناداستان Goodreads در سال 2014 بهترین کتاب Business Insider در سال 2014 بهترین کتاب PopMatters در سال 2014 و ... نظر منتقدان درمورد کتاب دختران زیرزمینی کابل : پنج سال تحقیق و رویکردی تقریبا بدیع در یافته های وی، کتابی پر از داستان های نو پدید آورده است . (Razia Iqbal, Independent) جنی نوردبرگ اثری برجسته و متمایز تهیه کرده است که به بررسی وضعیت کنونی زنان افغان از طریق یکی از خرده فرهنگهای آنها می پردازد ...(Washington Post) یک کتاب خیره‌کننده ... نوردبرگ کارهای خارق العاده‌ای را در این وقایع‌نگاری بی‌نظیر، مهم و جذاب انجام داده است. (Booklist) تکه هایی از متن دختران زیرزمینی کابل : «برادرِ ما در اصل یک دختر است.» یکی از دوقلوها با نگاه مشتاقش سر تکان می‌دهد تا بر درستی حرف‌هایش دوباره تأکید کند، سپس به‌سمت خواهرش برمی‌گردد، او هم موافق است. بله، درست است. او هم این مطلب را تأیید می‌کند. آنها دوقلوهای همسان ده‌ساله‌ای هستند با موهای مشکی، چشم‌هایی شبیه سنجاب و مختصری کک‌ومَک روی صورت. لحظاتی قبل، هنگامی‌که منتظر مادرشان بودیم تا مکالمه‌اش در اتاق دیگر تمام شود، با آهنگ‌های آی‌پاد من رقصیدیم و هدفون را بین خودمان ردوبدل کردیم تا بهترین رقصمان را به هم نشان دهیم، اگرچه من موفق نشدم با چرخش ماهرانهٔ کمرهایشان هماهنگ شوم - بخش‌هایی از این رقص مشترک می‌توانست قابل‌تحسین باشد. در پیچ‌وخم ساختمان‌های سیمانی و راهروهای سرد و مثلِ یخِ آپارتمان‌های به سبک اتحاد جماهیر شوروی، هر صدایی منعکس می‌شود؛ خانه‌هایی که اکنون آشیانهٔ خانواده‌هایی از طبقهٔ متوسط مردم کابل شده‌اند. حالا روی مبلمان طلادوزی‌شده‌ای نشسته‌ایم که دوقلوها سرویس چای‌خوری را مقابل آن چیده‌اند؛ لیوان‌های شیشه‌ای و فلاسک چای در یک سینی با روکش نقره. مهمان‌خانه آراسته‌ترین اتاق تجملاتی در خانه‌های افغان‌هاست، البته برای نشان‌دادنِ ثروت و شخصیت اخلاقی صاحبش. نوارهای کاستِ آیات قرآن و گل‌های پارچه‌ای به رنگ زرد و قرمز روی میزی در کُنج اتاق دیده می‌شوند؛ تَرَکِ میز هم با چسب ترمیم شده است. خواهران دوقلو درحالی‌که پاهایشان را زیر مبل پنهان کرده‌اند، کمی از عدم واکنش من نسبت به حضور پُررنگشان دلخورند. دوقلوی شمارهٔ دو به جلو خم می‌شود و می‌گوید: «درست است، آن پسر، خواهر کوچک‌تر ماست.» به آنها لبخند می‌زنم، دوباره سر تکان می‌دهم و می‌گویم: «بله، قطعاً.»