آداب دیکتاتوری (خرد و حکمت زندگی 7)

معرفی کتاب

اگر می خواهید بدانید ، چه عامل مشترکی ، افرادی مثل هیتلر،استالین،مائو،موسولینی و … را به دیکتاتورهایی بی رحم بدل کرد ، شما را به خواندن کتاب آداب دیکتاتوری ، نوشتۀ فرانک دیکوتر ، دعوت می کنیم . این کتاب ، چیزی فراتر از یک اثر تاریخی سنگین و کسل کننده است و در واقع سعی دارد ویژگی های شخصیتی و محیطی که باعث پرورش دیکتاتورهای بزرگ قرن بیستم شد را به شما معرفی کند. فرانک دیکوتر با نگاهی دقیق به ابعاد روانشناختی و محیطی که دیکتاتور ها در آنجا پرورش یافته اند ، کمک می کند تا به شناخت بهتری از دیکتاتور های زمانۀ خود دست پیدا کنید ؛ او در کتابش این حقیقت را به اثبات می رساند که هر دیکتاتور موفقی ،دو ابزار مهم و کلیدی در دست دارد : کیش شخصیت وحشت مردم در حقیقت دیکتاورها سعی می کنند مردم ناآگاه را ماهرانه به بردگی خود در آوردند و از طرفی با فریب،تفرقه پراکنی ،کشتن و نابود کردنشان قدرت را در دست خود نگه دارند . آداب دیکتاتوری نمی خواهد از شما یک دیکتاتور بسازد ، بلکه قصد دارد از مخاطبانش ،شهروندانی آگاه و باهوش بسازد که با تمام ابزارهای مشترک موفق ترین دیکتاتورها آشنایی دارند… خواندن کتاب آداب دیکتاتوری رابه کسانی پیشنهاد می کنیم که : به مسائل تاریخی ،اجتماعی و فلسفی علاقمند هستند. نظر منتقدان در مورد کتاب آداب دیکتاتوری : صریح و تلخ ! (کتاب هفته، دیلی‌میل) یک تحقیق شجاعانه که به معنای واقعی کلمه ویرانگر است . (مجله‌ی اقتصاددان) خواندن این اثر ضروری است ! پرتره هایی که از دیکتاتور های هشت گانه رسم شده بسیار جذاب هستند . (جاستین ماروزی) تکه هایی از متن آداب دیکتاتوری: موسولینی آن موقع فقط 39 سال داشت. کوتاه‌قد بود اما پشتش را صاف می‌کرد و بالاتنه‌اش را شق‌و‌رق نگه می‌داشت تا بلندتر به نظر برسد. چهره‌اش رنگ‌پریده‌ بود، موهای سیاهش به سرعت در حال عقب‌نشینی از پیشانی بلندش بود، دهانش بزرگ بود و حالتش تغییر می‌کرد. فک بزرگی داشت و دو چشم درشت بسیار سیاه نافذ داشت که انگار نزدیک بود از صورتش بیرون بزنند. بیش از همه شیوه‌ی سخنرانی و ژست‌های نمایشی‌اش – سر مایل به عقب، چانه‌ی رو به جلو و حرکات چشمش – را طوری انتخاب می‌کرد که به دیگران احساس قدرت و سرزندگی القا کند. در محافل خصوصی می‌توانست بسیار مؤدب و بزله‌گو باشد. طبق مشاهدات جرج اسلوکوم، خبرنگار انگلیسی‌ای که در سال 1922 با او دیدار کرده بود، شخصیتی که موسولینی در ملاقات‌های خصوصی از خود نشان می‌داد به شکل محسوسی متفاوت بود. عضلاتش دیگر محکم نبودند، فکش نرم و صدایش صمیمی می‌شد .